ମଣିଷ ମାତ୍ରକେ ଅଭିଳାଷୀ; କିଛି ନା କିଛି ଅଭିଳାଷ ହିଁ ତା’କୁ ନିଜର ଈପ୍‌ସିତ କର୍ମ ସହିତ ଯୋଡ଼ିହେବା ପାଇଁ ପ୍ରରୋଚିତ କରିଥାଏ। ଜଣେ ଲେଖକ ଏଥିର ବ୍ୟତିକ୍ରମ ବା ହେବ କିପରି? ଆମ ସାହିତ୍ୟଜଗତ ଭିତରକୁ ଦୃଷ୍ଟି ଫେରାଇଲେ ଆମକୁ ଦିଶିଯାଏ ଯେ ଏବର ଅଧିକାଂଶ ଲେଖକ ନିଜର ଅହଂଗ୍ରସ୍ତ ମନସ୍କାମନା ଦ୍ୱାରା ବହୁମାତ୍ରାରେ କବଳିତ। ପୁରସ୍କାର, ସ୍ୱୀକୃତି ଓ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ଆଜିର ସାହିତ୍ୟସ୍ରଷ୍ଟାମାନଙ୍କର ବ୍ୟାକୁଳତା ବିଷୟ ସର୍ବବିଦିତ। ତେବେ ସୁଖର କଥା, ସେହି ପ୍ରକୃତିଗତ ଅଭିଳାଷକୁ ଦମନ କରି କିଛିଜଣ ବ୍ୟତିକ୍ରମୀ ଲେଖକ ନିଜକୁ ଏକ ସକାରାତ୍ମକ ଉଚ୍ଚତାକୁ ନେବାରେ ମଧ୍ୟ ସମର୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି। ‘ଭଗବଦ୍‌ଗୀତା’ରେ କୁହାଯାଇଛି ଯେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ ପୁରୁଷମାନେ ନିଜର କାମନା ସକଳକୁ ଜ୍ଞାନର ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍‌ଧ କରିପକାନ୍ତି। ସାହିତ୍ୟ ସଦା ଏହିଭଳି ବିଦଗ୍ଧ ସ୍ରଷ୍ଟାମାନଙ୍କୁ ଝୁରି ହେଉଥାଏ।
ଆମ ପତ୍ରିକାର ଚଳିତ ସଂଖ୍ୟାଟିର ସମ୍ପାଦନା କରିବାବେଳେ ଆମେ ଲେଖକୀୟ ଅଭିଳାଷର ଏଭଳି ଏକ ମହତ୍ତର ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ଦେଖିବାକୁ ପାଇଲୁ। ପ୍ରସଙ୍ଗ ହେଉଛି, ଏହି ସଂଖ୍ୟାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିବା ‘ହାମନେଟ୍ ଓ କାନ୍ଦମାଷ୍ଟ୍ରେ: ବହୁବର୍ଣ୍ଣା କାନ୍ଦ’ ଶୀର୍ଷକ ଗୋଟିଏ ପ୍ରବନ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ନିକଟରେ ମୁକ୍ତିଲାଭ କରିଥିବା ଏକ ଇଂରାଜୀ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ସହିତ ସେହି ପାଖାପାଖି ସମୟରେ ଏକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ରୂପ ପାଇଥିବା ଗୋଟିଏ ଓଡ଼ିଆ ନାଟକର ତୁଳନାତ୍ମକ ସମୀକ୍ଷା କରାଯାଇଛି। ଲେଖାଟିକୁ ପଢ଼ିବା ପରେ ଏଥିରେ କିଛି ଗୋଟିଏ ଅଭାବ ରହିଯାଇଥିବା ଭଳି ଆମର ମନେହେଲା। ଏହାକୁ ଆଉଥରେ ପଢ଼ି ଜାଣିପାରିଲୁ ସେହି ଅଭାବଟି କ’ଣ! ପ୍ରାବନ୍ଧିକ ଦୁର୍ଗା ପ୍ରସାଦ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଏହି ସମାଲୋଚନାମୂଳକ ପ୍ରବନ୍ଧଟିରେ ସେହି ଓଡ଼ିଆ ନାଟକ ବା ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ଏକ ସୁଷମ ସମୀକ୍ଷା ତ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାହାର ଲେଖକ କିଏ, ସେକଥା କେଉଁଠି ହେଲେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିବାକୁ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ।
ଏଥିରେ ବିଶେଷ କିଛି ଅସ୍ୱାଭାବିକତା ନ ଥିଲା। ମାତ୍ର ଲେଖାଟିକୁ ଆମେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଓଡ଼ିଆ ନାଟକର ଲେଖକଙ୍କ ପାଖକୁ ମତାମତ ପାଇଁ ପଠାଇଲୁ, ତାଙ୍କର ପ୍ରତିକ୍ରିୟାରେ ଥିଲା ଏକ ବିଚିତ୍ର ଅସ୍ୱାଭାବିକତା। ସ୍ୱଲିଖିତ ନାଟକର … >ଆଗକୁ ପଢନ୍ତୁ >